The End's Not Near, It's Here (II)

Venlo

Je vergeet snel. Daarom is het soms goed om een moment te pakken en terug te denken aan wat is geweest. Ik schreef het gisteren nog aan een vriendin: sentiment is goed, zolang je er niet voortdurend in blijft wegzakken. Het aangekondigde einde van Kloeken.nl is zo'n moment om dierbare herinneringen op te halen. Of mee te gaan in die van anderen. Ik ben trots op de toffe, leuke en lieve reacties die we via e-mail, Twitter en de site hebben gehad.

Ernst Jan:

Chapeau heren! Kloeken was jarenlang een 'driving force' in het Venlose. Met zoiets moois stoppen is een moeilijk maar vooral ook moedig besluit.

FunkySeven:

Kloeken.nl was een wereld.
wilde je bij Venlo horen, was je erbij.

Je begon als 'groentje'; regeerde je een fora werd je al snel een 'meesterkloeker'.

Venloos groten zijn hier geboren, van een DJ tot het grote nieuws!
Kroegen zijn gaan leven en gekloekt......dat is er geworden.

Chrizis:

Geschiedenis geschreven, klaar voor de toekomst.
Dankbaar, tot gauw.

De aanzetten voor de samenwerking met Dagblad De Limburger vergeet ik nooit. Het eerste interview. Daarna de gesprekken over een rubriek, op de redactie (het was de dag dat Hazes overleed) en in de kroeg. Roy was toen jongerenverslaggever in Venlo. Hij is het ook niet vergeten en stuurde vandaag deze ode. Ik ben er stil van.

Kwaak

Ik kon het niet laten om het te denken: ‘Daar zitten ze. Kwik, Kwek en Kwak’. Drie jonge, onwetende eendjes. Zo keken ze me tenminste aan. Kwaak.

Ongeduldig schudde ik drie handen van baasjes die Boy, Thijs en Joep bleken te heten. De afspraak was voor me geregeld. Door mijn baas. Hij was enthousiast over ze. Maar ik had op dat moment geen tijd. De krant moest vol. En oriënterend praten over een website die de heren in de lucht geslingerd hadden, paste wat mij betreft niet in mijn planning op dat moment. Met tegenzin schoof ik met ze aan tafel. De zoveelste site. Het zoveelste verhaal dat de krant moest halen volgens snuiters die van onderbroekenlol hielden. Want ja, ik wist dat ze een examenstring op de markt hadden gezet.

Het werd een gesprek met grote gevolgen. Zelden ben ik zo snel ingepakt door drie jonge gastjes als toen. Het was de toon, de doortastendheid, het geloof dat mijn hart veroverde. Joep luisterde, lachte en knikte. Op de Joep manier. Thijs lulde, filosofeerde, beargumenteerde. Typisch ook. En Boy… ? Boy was de politicus. Toen al. Balancerend. Voorzichtig. Aftastend. Ik denk dat we een vriendschap sloten. Want tot een zakelijke deal kwam het toen nog niet.

Die kwam er later wel. Als jongerenverslaggever van Tante Bet voelde ik dat Kloeken de stad kon veranderen. Aanstekelijk was het drietal. Venlose revolutionairen, dat waren ze. Ze verkondigden een geloof dat verpakt was in html-templates. Een web 2.0-bijbel die ergens op een brommende server stond. Deze tieners wilden zich losmaken van het gebruikelijke en onbegrijpelijke Calimerokeurslijf van Venlo. Jammeren levert niks op. Het is een kwestie van doen! Dat leek hun devies. Discussiëren. Polsen.  Op een digitaal forum. Een elektronische hangplek. Waar ze lol konden hebben. Zonder dat treurige beroepszeurneuzen hen zouden vertellen dat ze voor overlast zorgden. Dit drietal wilde iets bereiken. Iets ontketenen. Het werd samengevat in één woord: Kloeken.

Er zijn heel wat biertjes weg gekloekt. We hebben heel wat afgeluld samen. We zouden een jongerenkrant gaan maken. We zouden de Splinter gaan runnen en onze redactie daar vestigen. We zouden spraakmakende tv produceren. Kloeken zou een cultureel, mediaal concept worden. Crossmediaal, hoewel dat woord toen nog niet uitgevonden was. Dagblad De Limburger zou onze dromen gaan realiseren door keiharde euro’s te investeren in onze dronkenmanspraat. We zouden de wereld laten zien dat er wel degelijk een gezonde krant kon ontstaan. Die verslonden zou worden door jongeren. We zouden bier verkopen en concerten organiseren om het concept betaalbaar te maken. We hadden de bardiensten al nagenoeg verdeeld. En als er tijd over was tijdens onze wilde brainstormsessies in het café dan bespraken we de toestand van de wereld ook nog. We oreerden over het leven, vrouwen en de opstelling van Ajax. Uiteraard.

De eerste stap hadden we gezet: Kleppe. Een rubriek in het Dagblad. Gerund door de geweldige schrijver Thijs. Iedere zin was raak. Altijd. Hij besprak de thema’s die Kloekenlezers bezighielden. De vrijdagmiddagen op de redactie hadden iets romantisch. Thijs tikte zijn stukjes in. Terwijl we samen luisterden naar muziek. Ik zag onze redactie op vrijdag tien jaar jonger worden. Collega’s werden andere mensen op onze Kleppe-Vrijdag.

Thijs en ik lachten om de pittige verhalen die we een dag later afgedrukt zouden zien staan in de krant. Jong Venlo kreeg een stem. In de vorm van een halve pagina in de krant. Eigenlijk onzinnig. Kloeken had die krant helemaal niet nodig. De jeugd evenmin. Het was eerder andersom. De krant mocht meeliften. En deed dat graag.

Ik had de eer om toeschouwer te zijn van wat zich op die site zich allemaal afspeelde. Een oude voyeur die grijnzend zag dat ze die stad ook echt veranderden. Met feesten. Met wedstrijdjes online. Met pittige discussies. Met protestacties. Als er iets met jeugd georganiseerd moest worden bij de gemeente dan drukte een ambtenaar de snelkeuzetoets in om bij Kloeken terecht te komen. Jong Venlo manifesteerde zich.

Ik voelde een frisse wind op mijn gezicht als ik door de stad liep. Zag dingen gebeuren. Steeds meer. Steeds beter. Ik ontmoette interessante lefgozers die Dustin heetten of Baer. Innemende glamour boys met brains. Personen die net als de Kloeken-gang hun nek uitstaken. Om geweldige feesten te organiseren. Ideale schoonzonen met idealen. FreeFunk was er ook gekomen zonder Kloeken, maar ik weet zeker dat die voelbare veranderende wind veel Venlose jongeren geactiveerd heeft.

Dat was tien jaar geleden.

Kwik, Kwek en Kwak zetten de site nu op zwart. Ik geloof dat ik harder heb moeten slikken dan het drietal zelf. En dat slaat nergens op. Ik heb al jaren geen bericht meer gepost. De persoonlijkheid Meef moet ergens dood in een forumhoekje van de site liggen. Kan me ook niet herinneren wanneer ik voor het laatst de site bezocht heb. Maar met het einde van Kloeken eindigt definitief een tijdperk. Een tijd waarin ik durfde dromen in Venlo. Onbevangen. Ongecompliceerd. Ik zeg definitief vaarwel tegen mijn jeugd, die ik als Kloekenvoyeur met een decennium heb mogen verlengen. Wat begon met het schudden van een ongeduldige hand, eindigt met een warme omarming. Kwik, Kwek en Kwak jullie waren groots.

Op naar de bar nu. Kwaak.

Thijs | 1 december 2011 om 23.14 uur | 22 reacties
Tags: venlo, kloeken, einde | deel via twitter