De wind woei uit Wisconsin

Venlo

Zeldzaam zijn de plekken waar de wil van de wind sterker is dan in het noorden van Wisconsin, in de nabijheid van Lake Michigan. De geseling van de slagwinden stuwde de Westish Harpooners voort, naar plekken waar geen van de spelers eerder aan had durven denken. Hoewel, durven denken? Er was simpelweg niet aan gedacht. Gedachten zijn gevaarlijk, laten kleine gaatjes waardoor niet zichtbare ziektekiemen binnendringen op zoek naar zwakte. Met het denken begint de twijfel. Een sluipschutter is het, de overpeinzing, doodsoorzaak nummer één onder honkballers die even eerder nog volmaakt gelukkig waren.

Hij trekt zijn kraag omhoog. Driehonderd kilometer verderop loopt Justin Vernon langs bekende gebouwen. Tot hier in Eau Claire reikt de wind van het meer. De beschutting die zijn baard biedt blijkt broos. De voorman van Bon Iver groeide op in dit stadje in Wisconsin. Hij ging er naar school en bleef om te studeren. Hij kent de straten, de barretjes, de mensen. De muziek dreef hem weg, naar Raleigh, maar ook weer terug. In North Carolina was het stil, ontbrak de wind. Drie maanden opsluiting in een huisje in het noordwesten van zijn thuisstaat leverde het debuut For Emma, Forever Ago op. Ook in de opvolger Bon Iver zit het onmiskenbare DNA van Wisconsin. Of de nummers nu Calgary, Perth of Wash. heten, de gure wind giert erdoor.



Henry Skrimshander is gemaakt voor de top. Zonder gedachten zijn inspanning en succes lineair verbonden. Je zwoegt, je vecht, je braakt en je wordt beter. Zo gaat het in de roman De kunst van het veldspel van Chad Harbach. Tot het evenwicht wordt verstoord. De personages die lang zo broederlijk samenleefden op een kleine campus in Wisconsin kunnen na verloop van tijd niet meer met en niet meer zonder elkaar. Dat geldt voor Henry en zijn goeroe en teamgenoot Mike Schwartz, maar ook voor zijn homoseksuele kamergenoot Owen Dunne en rector Guert Affenlight. Als de curve van een honkbal onvermoed verandert, verandert het leven, de vriendschap, de liefde. Onveranderd is de verraderlijke wind en het uitgestrekte meer, dat een van de hoofdpersonages onderdompelt en een ander uiteindelijk opslokt.

Het meer is altijd dichtbij voor Bon Iver. De slagen van de lucht keren terug in de muziek, onverwacht en toch ritmisch. De natuur van Wisconsin is als een overvaller. Wat blauw is, kan elk moment grijs worden. Verre plekken uit dromen worden geëerd met een titel, maar voelbaar is de voortdurende aanwezigheid van Lake Michigan. De wandeling die het album is, voert langs de oevers van het meer, langs rotsen, langs ruw geboomte, langs de vuurtoren waar Henry Skrimshander ooit... Justin Vernon weet het: 'And at once I knew I was not magnificent. (..) And I could see for miles, miles, miles.'



De compositie klopt voor een moment. De instrumenten klinken samen, de honkbal maakt een perfecte baan naar de handschoen op het eerste honk. Een lach, een euforische grijns die als adrenaline door je lichaam pompt. Maar dan weer de wind van het meer. Die waarschuwing: elk moment kan het anders zijn. Want zo is het leven.

Thijs las deze week De kunst van het veldspel van Chad Harbach en luisterde tijdens het lezen vooral naar het album Bon Iver van de gelijknamige groep. Nu wil hij naar Wisconsin.

Thijs | 28 januari 2012 om 00.02 uur | 2 reacties
Tags: venlo, boeken, bon iver, chad harbach | deel via twitter